Do Redakcji Rolanda!

To jest właśnie kwestia do rozważenia. Uważam, że narzekając wciąż na młodzież, nie zdajemy sobie sprawy z tego, że sami ją psujemy. Właśnie takim przykładem jest wspomniane przeze mnie wyręczanie wnuczka. Rozumiem miłość i troskę najbliższych krewnych, ale nie rozumiem dlaczego nie rozgraniczają jej pomiędzy wychowaniem.

Wiem, ze nikt nie ma recepty na dobre wychowanie i nikt nie jest idealny, ale serce mi pęka, jak widzę tego pana spoconego i zmęczonego, a wnuczek, jak gdyby nigdy nic paraduje samochodem i spogląda z rozwianymi włosami zza otwartej szyby.

Ktoś powie zapewne – to ich rodzinna sprawa! Wiem, i może będzie miał rację, ale bądźmy w takim razie konsekwentni i albo uczmy młodych odpowiedzialności za ich błędy, albo ich wiecznie nie krytykujmy za – po części i nasze.

Taka refleksja nasunęła mi się po lekturze kwietniowego wydania Waszej gazety, po przeczytaniu artykułu „Grafficiarz naprawi szkody!” – i moim zdaniem - szkoda, że nie sam...

Bardzo proszę zachować moje imię i nazwisko do wiadomości Redakcji

Z poważaniem
Mieszkanka